وقتي بيشتر از قبل مي فهمي كه تنهايي و بيشتر از قبل فكر

مي كني كسي براي فهميدن  تو نيست دلت مي خواد آويزون

كسي بشي دلت مي خواد خودتو به يه نفر آويزون كني و

بذاري بكشتت (کشیدن نه کشتن) يا حداقل وجودش كمي از سنگيني

اين درد و غم كم كنه

كه البته تجربه هاي اخير براي من دقيقن عكسشو ثابت كرده

اما دلم مي خواد به اين يكي اميدوار باشم شايد

چون يه جورايي ازش خوشم مياد

اونجا يه نفر هست كه مي دونم تصميم گرفته باهام حرف بزنه

و من فكر ميكنم كه ازش خوشم مياد و خيال مي كنم

مي تونه به اون خوبي كه من مي خوام باشه مني كه

هميشه تنها بودم و تنهايي رو دوست داشتم و دارم و

عملن ديدم كه فقط با تنهايي به روش خودمه كه راحت

زندگيمو مي كنم 

با اين بقچه ي غم و اندوهي كه زير بغلمه نمي دونم